Στην αντλία χρησιμοποιούμε μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης

Σε μια αντλία ινσουλίνης χρησιμοποιείται μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης. Είναι ο μόνος κατάλληλος τύπος, γιατί η αντλία χορηγεί μικρές ποσότητες κάτω από το δέρμα σε σύντομα διαστήματα (σε πολλές αντλίες, κάθε πέντε λεπτά), και η ινσουλίνη ταχείας δράσης έχει άμεση και προβλέψιμη δράση [1].

Η ινσουλίνη ταχείας δράσης αρχίζει να δρα γρήγορα και καταναλώνεται σε σύντομο χρόνο. Η αντλία μπορεί έτσι να ρυθμίζει γρήγορα τη χορήγηση ινσουλίνης και να καλύπτει και το βασικό σκέλος ανάμεσα στα γεύματα και τις ανόδους της γλυκόζης αίματος στο γεύμα, όπως δείχνει η παρακάτω εικόνα [2].

Όχι, ινσουλίνη μακράς δράσης δεν μπαίνει ποτέ σε αντλία. Είναι σχεδιασμένη να απορροφάται αργά, σε πάρα πολλές ώρες, και δεν ταιριάζει με τον τρόπο που λειτουργεί η αντλία [3].

Η αντλία δημιουργεί μόνη της τη δράση της βασικής ινσουλίνης, μέσω μικρών ποσοτήτων ινσουλίνης ταχείας δράσης που χορηγούνται σε σύντομα διαστήματα, σε πολλές αντλίες μία φορά κάθε πέντε λεπτά [1]. Αν έβαζες ινσουλίνη μακράς δράσης, η χορήγηση θα γινόταν δύσκολα προβλέψιμη και θα έχανες τον γρήγορο έλεγχο που σου δίνει η αντλία.

Ναι. Η ίδια ινσουλίνη ταχείας δράσης καλύπτει και τις δύο ανάγκες. Χορηγούμενη σε σχεδόν συνεχή ροή, εξασφαλίζει τη βάση που χρειάζεται ανάμεσα στα γεύματα και τη νύχτα, δηλαδή τη βασική ανάγκη.

Η ίδια ινσουλίνη, χορηγούμενη σε μεγαλύτερη ποσότητα όταν χρειάζεται, καλύπτει το γεύμα ή διορθώνει μια υψηλή γλυκόζη αίματος. Μία μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης που χρησιμοποιείται με δύο διαφορετικούς τρόπους είναι η βασική αρχή της αντλίας [1].

Κατά κανόνα αλλάζεις την ινσουλίνη στην αντλία κάθε τρεις ημέρες, μαζί με τη δεξαμενή και το σετ έγχυσης. Η ινσουλίνη που μένει στη δεξαμενή, σε θερμοκρασία σώματος, χάνει σταδιακά τη δραστικότητά της και δεν είναι καλό να ξαναχρησιμοποιείται [4].

Βάζε φρέσκια ινσουλίνη κάθε φορά, χωρίς να συμπληρώνεις πάνω στην παλιά. Ακολούθησε τις οδηγίες του κατασκευαστή, γιατί ορισμένες καταστάσεις απαιτούν πρωιμότερη αλλαγή. Αν χρειαστεί, άλλαξε το σετ έγχυσης μαζί με τη δεξαμενή και την ινσουλίνη ακόμη κι αν το τοποθέτησες πριν από λίγες μόνο ώρες. Η έγκαιρη αλλαγή όταν χρειάζεται μειώνει τον κίνδυνο υψηλής γλυκόζης αίματος που δεν διορθώνεται [5].

Η εφεδρική ινσουλίνη, ακόμη κλειστή, φυλάσσεται στο ψυγείο, σε περίπου 2–8°C. Μην την καταψύχεις ποτέ, και αν έχει παγώσει, μην τη χρησιμοποιήσεις πια [6] [7].

Άφησε την ινσουλίνη να φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου πριν γεμίσεις τη δεξαμενή, ώστε να αποφύγεις τον σχηματισμό φυσαλίδων αέρα, που μπορούν να διακόψουν εν μέρει τη χορήγηση. Κράτα την μακριά από πηγές θερμότητας και από το άμεσο ηλιακό φως.

Ναι, η ζέστη είναι ο βασικός εχθρός της ινσουλίνης. Πηγές θερμότητας όπως ο δυνατός ήλιος, ένα ζεστό αυτοκίνητο, η σάουνα ή το ζεστό νερό μπορούν να αλλοιώσουν την ινσουλίνη στην αντλία και να μειώσουν σταδιακά την αποτελεσματικότητά της (δραστικότητα) [7] [8].

Το βασικό σημείο που σε προειδοποιεί είναι μια υψηλή γλυκόζη αίματος που δεν μπορείς να εξηγήσεις, παρόλο που οι δόσεις φαίνονται σωστές [9]. Φόρα την αντλία προστατευμένη από τον ήλιο. Σε καύσωνα, μην την αφήνεις κολλημένη πάνω στο δέρμα σου κάτω από χοντρά ρούχα. Αντικατάστησε την ινσουλίνη αν έχει εκτεθεί σε υπερβολική ζέστη.

Η αντλία χρησιμοποιεί μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης και δεν αφήνει εφεδρεία μακράς δράσης στο σώμα. Γι' αυτό, 1–2 ώρες μετά τη διακοπή της χορήγησης, η γλυκόζη αίματος αρχίζει να ανεβαίνει, και κάποια στιγμή συσσωρεύονται κετονοσώματα και εμφανίζεται ο κίνδυνος κετοξέωσης [10]. Έτσι ελέγχεις για κετονοσώματα στο αίμα μόλις σταματήσει η χορήγηση, ή αν η γλυκόζη αίματος μείνει υψηλή μετά από μια διόρθωση. Ανάμεσα σε 1,5 και 2,9 mmol/L, επικοινωνείς αμέσως με την ιατρική σου ομάδα. Στα 3,0 mmol/L ή πάνω, ή αν εμφανιστούν εμετοί, δυσκολία στην αναπνοή ή υπνηλία, πήγαινε αμέσως στα επείγοντα.

Αν οι συναγερμοί είναι ενεργοποιημένοι, η αντλία σε προειδοποιεί με ήχο ή δόνηση όταν η δεξαμενή είναι άδεια ή όταν συμβαίνει απόφραξη, οπότε αντέδρασε αμέσως. Να έχεις πάντα κοντά σου εφεδρική ινσουλίνη. Έλεγξε τη γλυκόζη αίματος και τα κετονοσώματα (με ειδικό αισθητήρα, μετρητή ή εξετάσεις ούρων) [1].

Ναι, έχει πολύ μεγάλη σημασία. Κάθε αντλία είναι ρυθμισμένη για μια συγκεκριμένη συγκέντρωση ινσουλίνης, τις περισσότερες φορές εκείνη των 100 μονάδων ανά χιλιοστόλιτρο, που ονομάζεται U-100. Η αντλία μετράει έναν όγκο υγρού και τον μετατρέπει σε μονάδες με βάση αυτή τη συγκέντρωση [11].

Αν βάλεις μια ινσουλίνη της οποίας η συγκέντρωση δεν ταιριάζει με εκείνη για την οποία είναι φτιαγμένη η αντλία, η πραγματική δόση θα ήταν λανθασμένη, πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή. Χρησιμοποίησε μόνο τη συγκέντρωση που έχει εγκριθεί για την αντλία σου και μην αναμιγνύεις ποτέ διαφορετικές συγκεντρώσεις [12].