Διαφορές ανάμεσα στην αντλία και τις πολλαπλές ημερήσιες ενέσεις

Με τις πολλαπλές ημερήσιες ενέσεις χρησιμοποιείς δύο τύπους ινσουλίνης. Μια ινσουλίνη μακράς δράσης (βραδύ ανάλογο), που χορηγείται μία ή δύο φορές την ημέρα, καλύπτει τη βασική ανάγκη ανάμεσα στα γεύματα και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μια ινσουλίνη ταχείας δράσης (ταχύ ανάλογο) χορηγείται πριν από κάθε γεύμα και για τη διόρθωση υψηλής γλυκόζης αίματος [1]. Κάθε δόση σημαίνει ξεχωριστή ένεση, σε καλά καθορισμένη στιγμή.

Η αντλία χορηγεί μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης (ταχύ ανάλογο), επίσης υποδορίως, μέσω λεπτής κάνουλας [2]. Η αντλία εξασφαλίζει μια μόνιμη βασική ροή, μέσω των βασικών ρυθμών που μπορείς να ορίσεις διαφορετικά στη διάρκεια της ημέρας. Στο γεύμα δίνεις μια δόση με το πάτημα λίγων κουμπιών. Δεν χρειάζεσαι πια ινσουλίνη μακράς δράσης. Μια αντλία μπορεί να συνδεθεί με αισθητήρα γλυκόζης, ο οποίος έτσι βοηθά να ρυθμίζεται αυτόματα η χορήγηση ινσουλίνης [3].

Με την πένα τρυπιέσαι αρκετές φορές κάθε μέρα, πρακτικά για κάθε χορήγηση (εκτός αν χρησιμοποιείς θύρα ένεσης όπως το i-port, μια κάνουλα κολλημένη στο δέρμα μέσω της οποίας κάνεις ένεση για λίγες ημέρες χωρίς νέα τρυπήματα). Χρειάζεσαι μία ένεση για τη βασική ινσουλίνη, συν μία ένεση πριν από κάθε γεύμα και για τις διορθώσεις [1]. Συνολικά φτάνεις γενικά στα 4-8 τρυπήματα την ημέρα, μέρα με τη μέρα.

Με την αντλία τοποθετείς την κάνουλα (ένα τρύπημα) και την αλλάζεις κάθε τρεις ημέρες (νωρίτερα αν χρειαστεί) [4]. Ανάμεσα στις αλλαγές χορηγείς την ινσουλίνη με το πάτημα λίγων κουμπιών, χωρίς άλλα τρυπήματα. Έτσι ο αριθμός των τρυπημάτων για τη χορήγηση ινσουλίνης μειώνεται τεράστια σε σύγκριση με την πένα. Αν φοράς και αισθητήρα γλυκόζης, αυτός έχει το δικό του ξεχωριστό τρύπημα κατά την τοποθέτηση, όμως η μεγάλη πλειονότητα των τρυπημάτων με τον μετρητή γλυκόζης εξαφανίζεται, όπως δείχνει η παρακάτω εικόνα [3].

Στην καθημερινή χρήση, όχι. Η αντλία καλύπτει και τη βασική ινσουλίνη και την ινσουλίνη για τα γεύματα, οπότε δεν χρειάζεσαι πια καθημερινές ενέσεις με πένα όσο η αντλία λειτουργεί καλά [2].

Παρ' όλα αυτά, να έχεις πάντα κοντά σου μια πένα ή μια σύριγγα με ινσουλίνη ταχείας δράσης και, χωριστά, ινσουλίνη μακράς δράσης, ως εφεδρεία. Αν η αντλία χαλάσει, θα πρέπει να περάσεις γρήγορα στις ενέσεις. Η γλυκόζη αίματος και τα κετονοσώματα μπορούν να ανέβουν πολύ γρήγορα όταν διακόπτεται η χορήγηση ινσουλίνης, ιδίως τη νύχτα [5]. Ο λόγος είναι ότι η αντλία χρησιμοποιεί μόνο ινσουλίνη ταχείας δράσης, χωρίς εφεδρεία μακράς δράσης.

Ναι, συνήθως έχεις περισσότερη ελευθερία. Μπορείς να δώσεις τη δόση για το γεύμα με το πάτημα λίγων κουμπιών, πιο εύκολα και πιο διακριτικά από το να ετοιμάσεις μια νέα ένεση. Ο υπολογιστής της αντλίας σε βοηθά να βρεις τη δόση, ξεκινώντας από την ποσότητα των υδατανθράκων και από την τρέχουσα γλυκόζη αίματος [6].

Επιπλέον, μπορείς να απλώσεις τη δόση σε μεγαλύτερο διάστημα, για γεύματα πλούσια σε λίπος και πρωτεΐνη ή για γεύματα που διαρκούν περισσότερο [7]. Η βασική ροή ινσουλίνης δίνει μια βάση που σου επιτρέπει να τρως σε μεταβλητές ώρες. Χρειάζεται μόνο να δώσεις μια δόση γεύματος πριν από το φαγητό [8].

Με τις πολλαπλές ημερήσιες ενέσεις, η δόση της βασικής ινσουλίνης εξασφαλίζει μια σχετικά σταθερή ροή ινσουλίνης για όλο το διάστημα που καλύπτει. Η προσαρμογή της δόσης γίνεται με την ένεση διαφορετικής ποσότητας την επόμενη φορά, και η αλλαγή της δόσης επηρεάζει τις επόμενες 24 ώρες αρκετά ομοιόμορφα. Τις δόσεις των γευμάτων τις υπολογίζεις από τον λόγο ινσουλίνης προς υδατάνθρακες και από τον διορθωτικό παράγοντα, και μετά τις δίνεις με την πένα [1].

Στην αντλία, η βασική ροή ινσουλίνης ρυθμίζεται μέσω των βασικών ρυθμών, που μπορούν να διαφέρουν από τη μία ώρα στην άλλη [9]. Για παράδειγμα, μπορείς να προγραμματίσεις περισσότερη ινσουλίνη νωρίς το πρωί και λιγότερη μέσα στη νύχτα. Μπορείς επίσης να ορίσεις προσωρινό ρυθμό, υψηλότερο ή χαμηλότερο για λίγες ώρες, για άθληση ή στη διάρκεια μιας οξείας ασθένειας [10]. Μια αντλία συνδεδεμένη με αισθητήρα, που λειτουργεί σε κλειστό κύκλωμα, μπορεί να ρυθμίζει μόνη της τη βασική ροή ινσουλίνης και να δίνει επαναλαμβανόμενες αυτόματες διορθώσεις [11]. Οι ενέσεις δεν μπορούν να το κάνουν αυτό.

Στην αρχή ναι, έχεις περισσότερα να μάθεις. Η αντλία είναι μια συσκευή με μενού και ρυθμίσεις, όπως οι βασικοί ρυθμοί, ο λόγος ινσουλίνης προς υδατάνθρακες και ο διορθωτικός παράγοντας. Σε αυτά προστίθενται η τοποθέτηση και η φροντίδα της κάνουλας, το γέμισμα της δεξαμενής και η αντίδραση στους συναγερμούς. Χρειάζεσαι εκπαίδευση και υποστήριξη από την ομάδα διαβήτη σου [12]. Αφού ολοκληρώσεις αυτή την εκπαίδευση, γνωστή και ως σχολείο αντλίας, θα δεις ότι η καθημερινή διαχείριση του διαβήτη γίνεται πιο εύκολη και πιο βολική.

Έχεις λιγότερες ενέσεις, δίνεις τις δόσεις με το πάτημα λίγων κουμπιών και χρησιμοποιείς έναν υπολογιστή δόσης που είναι γενικά πολύ χρήσιμος. Πρέπει επίσης να ξέρεις πώς να αντιδράσεις όταν κάτι χαλάσει, να έχεις εφεδρικό σχέδιο, ακόμη και για προσωρινή μετάβαση στις ενέσεις αν χρειαστεί [3]. Οι ενέσεις μαθαίνονται πιο απλά στην αρχή, όμως σε περιορίζουν στις παρεμβάσεις μακροπρόθεσμα.

Όχι. Η συνεχής ροή βασικής ινσουλίνης καλύπτει τις ανάγκες σου ανάμεσα στα γεύματα, οπότε δεν είσαι υποχρεωμένος να τρως σε σταθερές ώρες για να ταιριάξεις με τη δράση της ινσουλίνης [8]. Μπορείς να αναβάλεις, να μετακινήσεις ή να παραλείψεις ένα γεύμα πιο εύκολα.

Όταν τρως, δίνεις μια δόση για εκείνο το γεύμα και τη βρίσκεις από την ποσότητα υδατανθράκων που πραγματικά τρως· αν η γλυκόζη αίματος πριν από το γεύμα είναι υψηλή, προσθέτεις σε αυτή τη δόση και μια διορθωτική δόση. Αυτή είναι μία από τις ελευθερίες της θεραπείας με αντλία. Με ένα σύστημα κλειστού κυκλώματος, η βασική ροή ινσουλίνης ρυθμίζεται αυτόματα, όμως θα πρέπει ακόμη να ανακοινώνεις το γεύμα δίνοντας δόση γεύματος [13].