Jak długo działa sensor glukozy (CGM)

Sensor glukozy działa przez ograniczoną liczbę dni, ustaloną przez producenta. Sensory przezskórne, które mają cienkie włókno pod skórą, działają zwykle od 7 do 15 dni [1]. Urządzenie liczy upływający czas i uprzedza, gdy zbliża się koniec, żebyś mógł przygotować nowy sensor. Niezależnie od rodzaju każdy sensor potrzebuje na początku krótkiego okresu nagrzewania, w trakcie którego nie pokazuje jeszcze szacowanych wartości glukozy [2].

Sensory wszczepialne, umieszczane pod skórą przez lekarza, działają nawet do roku, jak pokazuje rysunek poniżej [3].

Gdy sensor kończy czas pracy, przestaje przesyłać wartości, a aplikacja albo czytnik pokazuje, że wygasł. Z reguły system uprzedza z wyprzedzeniem, na kilka godzin albo dzień wcześniej, żeby Cię to nie zaskoczyło [1].

Od tej chwili nie dostajesz już nowych wartości. Żeby monitorowanie trwało dalej, musisz założyć nowy sensor, jeśli jest przezskórny, albo zgłosić się do lekarza po wymianę sensora wszczepialnego. Jeśli w czasie bez sensora trzeba podjąć decyzję terapeutyczną, glukozę sprawdzisz glukometrem.

Oficjalnie nie. Sensor wyłącza się automatycznie po zakończeniu dopuszczonego okresu używania, bo producent tak go zaprogramował [1]. Nie ma bezpiecznego ani uznanego sposobu, by przedłużyć jego używanie poza dopuszczony czas. Każda próba zmuszenia go do dalszej pracy daje wartości, którym nie można ufać, więc nie da się na nich oprzeć decyzji terapeutycznych.

Pod koniec czasu pracy dokładność pomiaru i tak spada. Enzym używany w sensorach przezskórnych ulega rozkładowi, a na powierzchni roboczej gromadzą się różne białka i komórki [4]. Dla własnego bezpieczeństwa używaj każdego sensora tylko w czasie pracy dopuszczonym przez producenta.

Sensory przezskórne mierzą stężenie glukozy z pomocą pewnej substancji, enzymu, który stopniowo się zużywa. Z upływem dni enzym ten słabnie, a sygnał staje się mniej dokładny. To główny powód ograniczenia czasu używania narzuconego przez producenta [1].

Poza tym organizm reaguje na ciało obce wprowadzone pod skórę. Wokół włókna gromadzą się białka i komórki, tworząc cienką warstwę, która utrudnia glukozie dotarcie do sensora [4]. Do tego dochodzi fakt, że klej i bateria również mają ograniczoną trwałość.

Tak. Sensory wszczepialne działają znacznie dłużej, dokładniej do roku, w porównaniu z przezskórnymi, które zwykle wytrzymują do dwóch tygodni [3]. Sensory wszczepialne korzystają z innej metody pomiaru, trwalszej w czasie [5].

Znajdują się 2-3 mm pod skórą i korzystają z nadajnika, który można w każdej chwili odłączyć. Unika się dzięki temu problemów skórnych powodowanych przez klej i ryzyka przypadkowego odklejenia. Z drugiej strony wymagają drobnego zabiegu w gabinecie lekarskim, gdzie personel medyczny zakłada sensor, a na koniec go usuwa [5].

To zależy od budowy systemu. W nowoczesnych sensorach przezskórnych sensor i nadajnik tworzą jedną całość. W efekcie po zakończeniu czasu używania trzeba wyrzucić całość jako odpad ostry, do sztywnego pojemnika, zgodnie z instrukcją producenta, i założyć nowy. W starszych systemach, w których sensor i nadajnik są osobnymi elementami, wymienia się tylko sensor, a nadajnik wielokrotnego użytku zachowuje się i przypina do nowego sensora.

Sensor wszczepialny usuwa się, a nowy zakłada zwykle w drugim ramieniu. Nadajnik noszony na skórze jest wielokrotnego użytku. Zasadniczo wygasa i podlega wymianie ta część, która styka się z ciałem. Elementy elektroniczne wielokrotnego użytku zachowuje się zawsze wtedy, gdy pozwala na to budowa systemu.